Preview
Wil je weten welke verteller jou het meeste aanspreekt?
De warme, extraverte Selina die spreekt uit emotie of de koude, introverte Oskar die spreekt uit gedachten? Lees dan hier alvast het eerste stuk uit hoofdstuk 1.
Lees een deel gratis
Selina's Verhaal
De mist drukte zwaar tegen de ramen van de kleine kapel, alsof de wereld buiten het afscheid niet wilde verstoren. Binnen was het stil, op het zachte gemompel van de uitvaartbegeleider na. Rijen mensen zaten op krakende houten banken, hun gezichten dof van verdriet of ongemak. De dienst stond op het punt om te beginnen.
Selina zat in het midden van de zaal, dicht bij de familie van Zara, samen met meer mensen uit Zara’s vriendengroep. Amy zat naast haar; ze leunde tegen haar echtgenoot Tom aan. Amy had steun meegenomen. Dit waren zeldzame momenten waarop Selina zich afvroeg waarom ze zelf geen steun bij zich had. Ze kende iedereen uit de vriendengroep: Liam, Nora, Iris … allemaal vrienden, maar ze voelde geen steun van hen. Allemaal in hun eigen wereld. Ze had zichzelf ervan overtuigd dat het bezoeken van de uitvaart een verplichting was, maar ze voelde een knoop in haar maag.
De Zara die ze zich herinnerde – levendig, zacht, altijd degene die steun gaf op het juiste moment – was nu degene die in de kist lag. De foto’s en filmpjes tijdens de slideshow hadden een heel andere vrouw laten zien. Hun zonvakanties met de meiden, het vrijgezellenfeestje van Amy, hun diploma-uitreiking van de middelbare school … het waren allemaal herinneringen aan een andere Zara. Haar ziekte had de laatste maanden weinig van de ooit zo lieve vrouw overgelaten.
Toen de ceremonie eindelijk afgelopen was, stond Selina op en liep langzaam mee in de rij richting de kist. Dit was zo’n moment dat beter snel voorbij kon gaan, maar haar voeten wilden niet. Ze hadden de kist open gelaten, zodat iedereen een bloem kon leggen bij Zara. Dat was haar wens.
Selina’s handen trilden licht terwijl ze dichterbij kwam. De roos klaar om op een goed plekje te leggen. Ze wierp een blik naar beneden en hapte naar adem. Het lichaam van Zara zag er onnatuurlijk uit; het ziekteproces had diepe sporen nagelaten. De make-up kon het niet verbergen, en de zee van bloemen ook niet. Het bloemenwater leek de geur van de dood alleen maar te versterken.
Selina was nooit bang geweest voor dode mensen, het fascineerde haar juist meestal. Haar Mexicaanse oma had haar altijd veel geleerd over Dia de los muertos en dit inspireerde haar eindeloos. Maar dat waren verhalen met mooie kleuren uit haar oma’s cultuur.
Dit keer greep het concept van de dood haar aan als de klamme mist die om het gebouw hing. Hoewel ze al maanden wist dat ze een vriendin ging verliezen, was het nu geen concept meer. Ze zou nooit meer een woord met Zara kunnen wisselen, of begrijpen waarom Zara haar ziekte zo lang had uitgezeten.
Ze wilde achteruit stappen, weg van het bijna onherkenbare lichaam.
Ze struikelde, haar hak bleef haken achter de rand van het kleed, en voor ze het wist, viel ze achterover. Ze greep om zich heen in een reflex en een fractie van een seconde dacht ze dat ze iemand mee in haar val zou sleuren. Maar een sterke hand sloot zich om haar arm en hield haar overeind.
Haar hart bonkte in haar keel terwijl ze opkeek. Donkerblond haar, grijze ogen. De blik waarmee hij haar aankeek was kalm, bijna ongeïnteresseerd, alsof hij dit al zag aankomen. Alsof hij nooit verrast werd.
“Misschien moet je het bij koffie houden straks,” zei hij droogjes. Zijn mondhoeken trokken net genoeg omhoog om het niet gemeen te laten klinken.
Oskars verhaal
De mist drukte zwaar tegen de ramen van de kleine kapel, alsof het de menigte binnen probeerde te houden. De uitvaartbegeleider klonk als een soort zacht gebrom door de stilte heen. Het was druk, de banken zaten helemaal vol. Oskar zat achteraan, zijn jas nog half aan, alsof hij elk moment weer kon vertrekken. Het liefst was hij niet gekomen. Het was inmiddels al vier jaar geleden dat Zara en hij uit elkaar waren gegaan, maar nu voelde het alsof al die tijd was samengeperst tot dit ene, ongemakkelijke moment. Hij wilde op zijn telefoon kijken, maar dan kwam hij misschien ongeïnteresseerd over.
De dienst stond op het punt om te beginnen. Oskar speelde met de gedachte om nog weg te gaan. Maar ondanks dat hij achteraan zat, zou dat aandacht trekken. Mensen zouden dan moeten opstaan, en anderen zouden omkijken om vervolgens te zien dat Zara’s ex-vriend de benen zou nemen. Het was misschien ongemakkelijk om te blijven, maar hij was geen lafaard. Hij streek zijn hand door zijn donkerblonde haren en keek naar de mensen in de zaal. Hij herkende Zara’s vriendengroep. Met Tom en Amy had hij nog regelmatig contact – Tom was zijn beste vriend sinds de middelbare school. Zijn vrouw Amy had hem destijds aan Zara voorgesteld. Ze zat nu naast een kleine Latina met een warrige knot, die nogal zat te wiebelen. Een andere goede vriendin voor zover hij zich kon herinneren. De andere vrienden zaten ernaast of erachter. Maar zo te zien geen andere exen of huidige partner.
Was het eigenlijk wel normaal om naar de uitvaart van een ex te gaan? Ze waren geen vrienden, maar er was ook geen wrok. Dat kon ook niet als je ex doodziek was. De laatste keer dat hij haar zag, was maanden geleden. Had iemand hem gemist als hij hier niet was komen opdagen?
Oskar peuterde de halve dienst aan zijn telefoonhoes. Het levensverhaal van Zara gaf hem een knoop in zijn maag, alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor haar ziekte. Hij was alleen verantwoordelijk voor het breken van haar hart, verder niets.
Toen de ceremonie was afgelopen, vormden mensen een rij naar de kist. Hij liep liever weg, maar dan moest hij tegen de menigte in. Ongemakkelijk.
De kist was open gelaten, zodat iedereen een bloem kon leggen. Dat was Zara’s wens. Een belachelijke wens, vond Oskar. Maar dat mocht je vast niet vinden als het iemands laatste wens was.
De rij bij de kist bewoog langzaam vooruit. Oskar was niet van plan te blijven hangen. Het ritueel was simpel: bloem neerleggen, even eerbiedig kijken, doorlopen. Net als iedereen.
Hij sloot aan achter de kleine Latina met de slordige knot, die nog steeds wiebelig overkwam. Ze liep onregelmatig, alsof ze niet wist of ze er snel vanaf wilde zijn of er juist zo lang mogelijk over wilde doen. Misschien lag het aan die hoge hakken. Het maakte haar ook niet veel groter, dus hij kon zich niet achter haar verstoppen.
Toen ze eindelijk aan de beurt was, staarde Zara’s vriendin nieuwsgierig, haast gretig de kist in.
Haar gezicht vertrok.
Ze deed een onhandige stap naar achter. Hij hoorde haar hak al schuiven voordat ze struikelde. Een fractie van een seconde later greep haar arm in het wilde weg om zich heen – en vond hem. Oskar voelde haar hand op zijn borstkas en stapte net op tijd achteruit om niet zelf mee te gaan.
Zijn hand schoot naar voren en greep haar arm. Ze hield zijn shirt te stevig vast terwijl ze onhandig in zijn armen viel. Haar geur – iets kruidigs en zoets – kwam plots zijn neus in, veel te dichtbij. Hij zag alle blikken hun kant op schieten, want ze stonden recht voor de kist. Shit.
Ze keek op met grote bruine ogen. Oskar hield haar blik vast, net lang genoeg om haar te laten zien dat hij niet onder de indruk was van haar gestuntel. Viel ze wel echt per ongeluk of moest ze hem per se hebben?
“Misschien moet je het bij koffie houden straks,” zei hij droogjes, met een vage glimlach. Hopelijk waardeerde ze zijn luchtigheid.